Środa, 10 stycznia 2018

Wystąpienie Prezydenta podczas spotkania ze środowiskiem sportowym z okazji 100. rocznicy odzyskania niepodległości RP

Szanowny Panie Ministrze,

Szanowni Państwo Ministrowie,

Szanowny Panie Przewodniczący Parlamentu Europejskiego,

Szanowny Panie Przewodniczący Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”,

Ekscelencjo, Księże Biskupie,

Szanowny Panie Prezesie,

Szanowna Pani Prezes,

Szanowni Państwo Prezesi,

Wszyscy Dostojni Przybyli Goście,

Wspaniała Sportowa Rodzino,

Drodzy Przyjaciele!

 

Właściwie mógłbym nic nie mówić. Ten film wystarczy. Muszę powiedzieć, że się wzruszyłem, i myślę, że część z Państwa też na pewno się wzruszyła. Ci, którzy są bardziej tkliwi na te wielkie momenty, gdy Polacy odnoszą sukces, gdy ten wielki sportowy trud jest doceniony, zrealizowany poprzez zajęcie pierwszego miejsca, poprzez zdobycie złotego medalu, przede wszystkim olimpijskiego.

 

Ale proszę Państwa, dzisiaj spotykamy się tutaj w związku ze stuleciem odzyskania przez Polskę niepodległości. I jest niewątpliwe, że sport ma w tym sensie państwowym przynajmniej dwa wymiary. Pierwszy – ten najbardziej ogólny, ale niezwykle potrzebny – to sprawność fizyczna i zdrowie społeczeństwa, które tworzy dane państwo. To przecież niezwykle ważne. To jest ważne ze względów oczywiście zdrowotnych ‒ z jednej strony, ale także ze względu na ewentualne możliwości obrony państwa. Żeby młodzież była sprawna, żeby młodzi ludzie byli silni, żeby wychowywały się kolejne zdrowe pokolenia. I tu wielka zasługa sportu w tym najbardziej powszechnym tego słowa znaczeniu – sportu powszechnego, nauczycieli wychowania fizycznego w szkołach, trenerów, którzy na co dzień wychowują dzieci, młodzież, przygotowują ich do sportu, wyszukują talenty.

 

Te największe talenty, które mogą tworzyć w państwie sport w tym drugim tego słowa znaczeniu. Sport wielki – na najwyższym poziomie, sport, który tak silnie jest związany z polityką państwa i polityką międzynarodową. Każde państwo, które chce istnieć na arenie międzynarodowej – które jest silne czy ma ambicje bycia państwem silnym, liczącym się – inwestuje w sport. Ci najwięksi mają najwięcej sukcesów, ponieważ ich nakłady i zaangażowanie w rozwój sportu, w pozyskiwanie zawodników, w ich wychowywanie jest największe.

 

Dla Polski to Państwo są tymi zawodnikami. Jeżeli ktoś pyta, dlaczego Polska jest znana na świecie przez te sto lat od odzyskania niepodległości w 1918 roku, to właśnie pokazał to ten film. W ilu miejscach na świecie, w ilu państwach padały te nazwy: Polska, polski zawodnik, Polacy! Ile razy były powtarzane, ile razy odgrywano nasz hymn ‒ „Mazurek Dąbrowskiego” ‒ na wszystkich kontynentach przy okazji wydarzeń sportowych.

 

Z jak wielkim wzruszeniem patrzyliśmy na te twarze polskich sportowców, których chyba wszyscy znają: poczynając od uśmiechniętej twarzy naszej pierwszej złotej medalistki na igrzyskach olimpijskich w 1928 roku Haliny Konopackiej, kończąc na ostatnich olimpijskich sukcesach, które wszyscy nie tak dawno podziwialiśmy na mistrzostwach Europy, oraz na wielkich zwycięstwach ‒ Anity Włodarczyk i innych naszych znakomitych sportowców.

 

Są Państwo wielkim elementem, absolutnie jednym z filarów budowania silnego polskiego państwa na przestrzeni tych stu lat. Jaka była historia, taka była. Mieliśmy bardzo różne w tej historii momenty: II Rzeczpospolita, która dobrze się rozwijała, ale której rozwój został przerwany; później czasy, gdy Polska nie była państwem w pełni suwerennym po II wojnie światowej.

 

Wcześniej II wojna światowa, która zabrała życie wielu polskich sportowców, m.in. Janusza Kusocińskiego zamordowanego przez Niemców za nieugiętą postawę – do samego końca reprezentował Polskę. Ten nasz złoty medalista z 1932 roku z Los Angeles do samego końca, do ostatniej chwili swojego życia reprezentował Polskę! Tak samo Helena Marusarzówna, tak samo Bronisław Czech i wielu innych wspaniałych polskich zawodników, którzy czy to polegli, czy zostali zamordowani w czasie II wojny światowej.

 

I potem odradzanie polskiego sportu po II wojnie światowej ‒ mimo wszystkich przeciwieństw, mimo wszystkich problemów, mimo że warunki nie zawsze były łatwe, to jednak widzieli Państwo, że po zdobyciu złotego medalu pan Kozakiewicz potrafił pokazać, co o tym wszystkim myśli. Czyli polscy sportowcy mieli nie tylko hart ducha, ale – jak widać – mieli także odwagę.

 

I dziś Państwo także budują potencjał Rzeczypospolitej – czy to jako wciąż jeszcze czynni sportowcy, czy jako działacze sportowi, czy jako trenerzy, czy jako po prostu ci, którzy wspierają rozwój polskiego sportu, wspierają sportowe wychowanie młodzieży. Jestem za to ogromnie wdzięczny. Mają Państwo wielki dorobek i wkład w to stulecie – chcę to z całą mocą podkreślić. Jako Prezydent chcę oddać wielki szacunek wszystkim ludziom polskiego sportu przez te sto lat za te wspaniałe osiągnięcia, za wszystkie „Mazurki Dąbrowskiego”, za łzy dumy, radości i wzruszenia, które przez te lata dzięki Państwa zaangażowaniu, dzięki trudowi, hartowi ducha, odwadze oraz determinacji Polacy mieli i doznali.

 

Przyczyniają się Państwo do rozwoju postaw uczciwości w sporcie, czyli fair play. Przyczyniają się Państwo do rozwoju kultury fizycznej, także do rozwoju postaw patriotycznych. Bo to przecież na Wasze występy przychodzą ludzie udekorowani w biało-czerwone barwy. Bo to przecież dzięki Wam możemy z dumą te barwy wznosić w górę, ciesząc się, że jesteśmy Polakami. To wielki dorobek polskiego sportu i polskich sportowców. Chcę za to jako Prezydent Rzeczypospolitej ogromnie podziękować.

 

Proszę Państwa, są na sali przedstawiciele w zasadzie wszystkich polskich związków sportowych, a więc wszystkich dyscyplin. Tutaj stoją prezydenckie puchary za najwybitniejsze osiągnięcia sportowe w roku stulecia odzyskania niepodległości. Chciałbym, żeby Państwo te puchary dzisiaj ode mnie, jako Prezydenta, przyjęli i żebyście w roku stulecia odzyskania niepodległości wręczyli je naszym sportowcom, swoim podopiecznym, tym, którzy na te puchary zasługują, którzy właśnie w roku stulecia odzyskania niepodległości okażą się najznakomitsi. Niech te puchary będą przede wszystkim dla dzieci, dla młodzieży pokazaniem tego, że sport jest doceniany, ważny z punktu widzenia niepodległej, suwerennej, wolnej Polski, która jest dumna i z której my wszyscy jesteśmy tak bardzo dumni.

 

Dziękuję Państwu za przybycie na to spotkanie, za obecność. I jeszcze raz dziękuję za wspaniałe sto lat sportowych radości i wielkiej dumy.

Serwis prezydent.pl używa plików cookies. Brak zmiany ustawień przeglądarki oznacza zgodę na ich użycie.